Komt ie dan nog een keer... op veler verzoek... Mijn coming out story!

Licht uit, spotten aan, want Philizz gaat nu zijn verhaaltje doen.

Ik zal proberen een beetje duidelijk te maken hoe ik denk over geaardheid van mensen en hoe het bij mij is gegaan van hetero naar homo. Mijn mening is dat 100% hetero en 100% homo niet bestaat, maar dat iedereen bi-seksueel is. De ene valt meer op het andere geslacht en de ander bijna alleen op eigen geslacht. Ik reken mezelf tot die laatste groep. Het is alweer jaren geleden dat ik voor het laatst een meisje leuk vond (verliefd op was). Kortweg gezegd, ik ben homo.

Natuurlijk was ik niet altijd homo. Lang geleden heb ik jarenlang een crush gehad op éen meisje, en later ook nog op andere meisjes. Maar dat was allemaal nog op de basisschool.

Voor het eerst merkte ik het dat ik wel eens homo kon zijn, toen ik in de brugklas voor het eerst verliefd werd op een klasgenoot van mij, een jongen van ongeveer een jaartje ouder. Ik dacht er verder niet zo bij na, en dacht dat het gewoon een bevlieging was. Of dat ik gewoon naar hem op keek omdat hij vaker in het middelpunt stond en meer leuke vriendinnetjes had.

Maar mijn smaak wisselde in die periode zeer sterk. Een jaar later bijvoorbeeld was ik nog voor het laatst smoorverliefd op een vriendin van me. Omdat ik vroeger erg verlegen was heb ik nooit mijn *move* durven maken, in zowel het geval als die jongen als met die vriendin.

Nadat het tweede jaar voor mij er op zat en het derde begon, sloeg ik een andere periode in. Wederom kwam ik in de klas bij een jongen die ik eerder al zo leuk vond, en ja hoor, de verliefdheid sloeg opnieuw toe. Heviger dan ooit.

Ik durfde niets te doen, durfde aan niemand te vertellen dat ik *weer zo'n bevlieging* had. En terwijl ik langzaam maar zeker tot de conclusie kwam meisjes niet meer leuk te vinden maar jongens juist meer, begon ik mezelf af te sluiten voor de rest op school, en voor vrienden. Ik wist dat ik de enige was en ik wenste vurig mezelf niet meer te hoeven zijn. Stel je voor dat het op was gaan vallen dat ik niet naar meisjes kan kijken zoals mijn vrienden dat deden!

Tegen de tijd dat ik van mezelf zeker wist dat ik homo was, was er alweer een heel schooljaar voorbij, de derde dus, een jaar waarin ik niet tot nauwelijks mijn mond heb open getrokken op school. In de zomervakantie had ik wat tijd en verveling waarin ik mezelf heb voorgenomen om het heel anders te gaan aanpakken. Toch durfde ik zelf nog niets te ondernemen.

In oktober 2000 zat ik in mavo 4 en toen deed zich eindelijk een gelegenheid voor om het anders te gaan aanpakken. Mijn moeder dacht dat mij van alles dwars zat naar aanleiding van haar scheiding / een botte stiefvader / continu ruzie thuis, en besloot mij naar een schoolpsycholoog te sturen, die eenmaal per week op mijn school aanwezig was. Al na enkele weken wist ik bij die man met veel gestotter naar buiten te brengen dat ik "dacht dat ik wel eens homo kon zijn".

Zijn reactie daarop was min of meer alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij zei me niet te kunnen helpen met een coming out. Dat was iets wat ik zelf moest doen.

Je hoort het wel eens op TV of radio, dat homo zijn de normaalste zaak van de wereld is. Maar nu het me voor het eerst in real life gezegd is dat ik echt *normaal* was, kwam dat toch als een grotere geruststelling.
Nog geen week later vertelde ik het een vriendin van me dat ik eigenlijk nu wel vrij zeker wist dat ik homo was. Tot mijn verbazing reageerde zij net zo, "het is de normaalste zaak van de wereld, en er zitten er vast veel meer in jouw klas."

Ik kreeg de smaak te pakken.
Weer een weekje later bracht ik een vriend op de hoogte. Ook hij kon er prima mee leven. Hij zag wel dat ik het al bijna van de daken wilde schreeuwen. Hij vond dat ik wel goed moest oppassen aan wie ik het vertelde, omdat we in onze vrije tijd nogal eens rondhingen met de foute types, die er zeker geen waardering voor zouden hebben.

Eind dat schooljaar lekte het toch een beetje uit. Niet eens zozeer in mijn klas, daar wist nog niemand het, maar bij vrienden die in andere afdelingen zaten op dezelfde school wel. Blijkbaar wist niemand of het wel echt waar zou zijn want niemand maakte er een opmerking over. Wel hoorde ik van iemand dat *iedereen het erover zou hebben*, maar óf ik had oogkleppen op óf zij overdreef want ik heb er nooit meer iets over gehoord.

Datzelfde voorjaar, april 2001, kwam ik voor het eerst op internet af en toe. Ik maakte een Cu2 profiel aan wat in die tijd nogal hot item was, en leerde zodoende via internet een aantal mensen kennen en kreeg email contact met andere jongens van mijn leeftijd. Een enkeling ken ik nu ook al lange tijd in Real Life.
Pas later maakte ik voor het eerst een MSN Messenger aan en vanaf dat moment ging het nog harder. Ik leerde mensen nu in het echt kennen af en toe, maar dat waren meestal de meest vreemde snuiters, en had ik het al gauw gezien.

In de zomer van 2001 vertelde ik het dan toch eindelijk aan mijn moeder en haar man, die ondanks hun zeer botte manier van doen toch erg ruimdenkend konden reageren daarop. Dat viel mij ontzettend mee, ik had hele andere taferelen verwacht. Wel voelde ik mij best kwetsbaar nadat ik het hun had verteld. Ik had die muur open gebroken nu. Ik had het gevoel dat ik ze nu binnen in mijn hoofd had laten kijken. Maar die gedachte went. Alles went.

Die zomer ging ik voor het eerst uit in een gay café. Het dichtst bijzijnde voor mij dan. Dat was in Alkmaar, een uur fietsen. Meer dan een COC café was er niet en het sloot om 2 uur al. Maargoed, ik was dan ook pas net 16 dus voor mij al aardig laat toen.
COC Alkmaar is zoals elke COC eigenlijk een verschrikkelijke boeren tent. Niet de moeite waard dus. Ook al heb ik er wel een aantal jongeren leren kennen in mijn buurt.

Dat najaar heb ik het ook mijn echte vader verteld, die het tot op de dag van vandaag beschouwd als een keuze, maar het wel accepteerd. Hij kan er mee leven. Hij heeft het er ook nooit meer over gehad.

Inmiddels zat ik op het MBO, een ICT opleiding, en werd het tijd om het aan mijn klasgenoten te vertellen vond ik.

In elke klas heb je van die luidruchtige types die altijd nadrukkelijk aanwezig zijn. Ja, ook op het MBO heb je die nog. Toen die mensen het zeg maar van me wisten, had ik het gevoel dat me coming-out er nu echt door zat, om het zo maar te zeggen. Van die jongens kreeg ik in die eerste twee weken nog wel eens lacherige vragen naar me toe geslingerd met betrekking tot wat ik in mijn privé leven zou doen.

Maar in het jaar van 2002 ging het goed mis, toen ik op school weer zat te MSNnen, want op een gegeven moment werd ik aangesproken door een vreemd figuur waarvan ik tot nu toe alleen zijn emailadres weet. Deze beweerde dat hij op m'n Cu2 had gezien dat ik homo was, en dat hij me koud zou maken. De informatie die hij me gaf was zeer gedetaileerd, zo wist de persoon wat voor les ik op dat moment had, en kondigde hij aan dat hij me over een aantal dagen tijdens de Engelse les op vrijdag neer zou schieten.
De mensen wie eerst nog lacherige opmerkingen naar mij zaten te maken, zaten nu met grote ogen mee te lezen wat voor schuttingtaal ik allemaal op mijn beeldscherm kreeg toegestuurd. Daarop zijn zij andere computers in het lokaal nagelopen om te kijken of er iemand in onze eigen klas verantwoordelijk was voor de bedreigingen. Maar ze hebben niemand kunnen betrappen helaas.

Toen het de volgende avond thuis weer gebeurde, ben ik naar een goede vriend van mij gegaan en hebben we er aangifte van gedaan bij het politiebureau, alwaar zij de digitale recherche erop hebben gezet. De hele MSN conversatie heb ik toen uitgedraaid en bij de politie gebracht. De volgende dag ben ik naar de conrector geweest van mijn school, en die heeft een brief uitgetypt waarin hij onder andere zegt hoe misselijkmakend hij het vind, en dat de dader, als deze gepakt wordt, van school getrapt wordt en vervolgens wordt overgedragen aan justitie. De brief is verspreid aan alle leerlingen uit mijn klas, welke ook vol afschuw reageerden (of in elk geval deden alsof).

Het gevolg was dat de bedreiger nooit meer van zich heeft laten horen op MSN, en ook de Engelse les ben ik heelhuids doorgekomen. De conrector heeft die betreffende les zelfs in het lokaal gezeten waar we les hadden. Aan de andere kant is het wel jammer dat het nu over is, want ik zit nog altijd met de brandende vraag wie de bedreiger is, en of die wel uit onze klas zou komen, maar dat was wel het meest waarschijnlijke. Ik heb mijn ouders ook nooit betrokken bij het gerechtelijk onderzoek.

Wegens persoonlijke omstandigheden woon ik nu alweer langere tijd bij mijn vader in huis, maar die heeft nog nooit echt een issue gemaakt van m'n homoseksualiteit. Ook stelt ie er nog steeds geen vragen over en ik begin er zelf ook nooit over thuis, maar ach, ik vind het wel best...

The end

Dit artikel is geschreven voor ComingOut.nl. Reageren kan op die website, of hieronder uiteraard.